Proven Wrong About Many of Its Assertions, Is Psychiatry Bullsh*t?


Photo Credit: Olena Yakobchuk / Shutterstock

In the current issue of the journal Ethical Human Psychology and Psychiatry, Australian dissident psychiatrist Niall McLaren titles his article, “Psychiatry as Bullshit” and makes a case for just that.

The great controversies in psychiatry are no longer about its chemical-imbalance theory of mental illness or its DSM diagnostic system, both of which have now been declared invalid even by the pillars of the psychiatry establishment.

In 2011, Ronald Pies, editor-in-chief emeritus of the Psychiatric Times, stated, “In truth, the ‘chemical imbalance’ notion was always a kind of urban legend—never a theory seriously propounded by well-informed psychiatrists.” And in 2013, Thomas Insel, then director of the National Institute of Mental Health, offered a harsh rebuke of the DSM, announcing that because the DSM diagnostic system lacks validity, the “NIMH will be re-orienting its research away from DSM categories.”

So, the great controversy today has now become just how psychiatry can be most fairly characterized given its record of being proven wrong about virtually all of its assertions, most notably its classifications of behaviors, theories of “mental illness” and treatment effectiveness/adverse effects.

Among critics, one of the gentlest characterizations of psychiatry is a “false narrative,” the phrase used by investigative reporter Robert Whitaker (who won the 2010 Investigative Reporters and Editors Book Award for Anatomy of an Epidemic) to describe the story told by the psychiatrists’ guild American Psychiatric Association.

In “Psychiatry as Bullshit,” McLaren begins by considering several different categories of “nonscience with scientific pretensions,” such as “pseudoscience” and “scientific fraud.”

“Pseudoscience” is commonly defined as a collection of beliefs and practices promulgated as scientific but in reality mistakenly regarded as being based on scientific method. The NIMH director ultimately rejected the DSM because of its lack of validity, which is crucial to the scientific method. In the DSM, psychiatric illnesses are created by an APA committee, 69 percent of whom have financial ties to Big Pharma. The criteria for DSM illness are not objective biological ones but non-scientific subjective ones (which is why homosexuality was a DSM mental illness until the early 1970s). Besides lack of scientific validity, the DSM lacks scientific reliability, as clinicians routinely disagree on diagnoses because patients act differently in different circumstances and because of the subjective nature of the criteria.

“Fraud” is a misrepresentation, a deception intended for personal gain, and implies an intention to deceive others of the truth—or “lying.” Drug companies, including those that manufacture psychiatric drugs, have been convicted of fraud, as have high-profile psychiatrists (as well as other doctors). Human rights activist and attorney Jim Gottstein offers an argument as to why the APA is a “fraudulent enterprise”; however, the APA has not been legally convicted of fraud.

To best characterize psychiatry, McLaren considers the category of “bullshit,” invoking philosopher Harry Frankfurt’s 1986 journal article “On Bullshit” (which became a New York Times bestselling book in 2005).

Defining Bullshit

What is the essence of bullshit? For Frankfurt, “This lack of connection to a concern with truth—this indifference to how things really are—that I regard as of the essence of bullshit.”

Frankfurt devotes a good deal of On Bullshit to differentiating between a liar and a bullshitter. Both the liar and the bullshitter misrepresent themselves, representing themselves as attempting to be honest and truthful. But there is a difference between the liar and the bullshitter.

The liar knows the truth, and the liar’s goal is to conceal it.

The goal of bullshitters is not necessarily to lie about the truth but to persuade their audience of a specific impression so as to advance their agenda. So, bullshitters are committed to neither truths nor untruths, uncommitted to neither facts nor fiction. It’s actually not in bullshitters’ interest to know what is true and what is false, as that knowledge can hinder their capacity to bullshit.

Frankfurt tells us that the liar hides that he or she is “attempting to lead us away from a correct apprehension of reality.” In contrast, the bullshitter hides that “the truth-values of his statements are of no central interest to him.”

Are Psychiatrists Bullshitters?

Recall establishment psychiatrist Pies' assertion: “In truth, the ‘chemical imbalance’ notion was always a kind of urban legend—never a theory seriously propounded by well-informed psychiatrists.” What Pies omits is the reality that the vast majority of psychiatrists have been promulgating this theory. Were they liars or simply not well-informed? And if not well-informed, were they purposely not well-informed?

If one wants to bullshit oneself and the general public that psychiatry is a genuinely scientific medical specialty, there’s a great incentive to be unconcerned with the truth or falseness of the chemical imbalance theory of depression. Bullshitters immediately recognize how powerful this chemical imbalance notion is in gaining prestige for their profession and themselves as well as making their job both more lucrative and easier, increasing patient volume by turning virtually all patient visits into quick prescribing ones.

Prior to the chemical imbalance bullshit campaign, most Americans were reluctant to take antidepressants—or to give them to their children. But the idea that depression is caused by a chemical imbalance that can be corrected with Prozac, Paxil, Zoloft and selective serotonin reuptake inhibitor antidepressants sounded like taking insulin for diabetes. Correcting a chemical imbalance seemed like a reasonable thing to do, and so the use of SSRI antidepressants skyrocketed.

In 2012, National Public Radio correspondent Alix Spiegel began her piece about the disproven chemical imbalance theory with the following personal story about being prescribed Prozac when she was a depressed teenager:

My parents took me to a psychiatrist at Johns Hopkins Hospital. She did an evaluation and then told me this story: “The problem with you," she explained, “is that you have a chemical imbalance. It’s biological, just like diabetes, but it’s in your brain. This chemical in your brain called serotonin is too, too low. There’s not enough of it, and that’s what’s causing the chemical imbalance. We need to give you medication to correct that.” Then she handed my mother a prescription for Prozac.

When Spiegel discovered that the chemical imbalance theory was untrue, she sought to discover why this truth had been covered up, and so she interviewed researchers who knew the truth. Alan Frazer, professor of pharmacology and psychiatry and chairman of the pharmacology department at the University of Texas Health Sciences Center, told Spiegel that by framing depression as a deficiency—something that needed to be returned to normal—patients felt more comfortable taking antidepressants. Frazer stated, “If there was this biological reason for them being depressed, some deficiency that the drug was correcting, then taking a drug was OK.” For Frazer, the story that depressed people have a chemical imbalance enabled many people to come out of the closet about being depressed.

Frazer’s rationale reminds us of Edward Herman and Noam Chomsky’s book Manufacturing Consent, the title deriving from presidential adviser and journalist Walter Lippmann’s phrase “the manufacture of consent”—a necessity for Lippmann, who believed that the general public is incompetent in discerning what’s truly best for them, and so their opinion must be molded by a benevolent elite who does know what’s best for them.

There are some psychiatrists who view the chemical imbalance theory as a well-meaning lie by a benevolent elite to ensure resistant patients do what is best for them, but my experience is that there are actually extremely few such “well-meaning liars.” Most simply don’t know the truth because they have put little effort in discerning it.

I believe McLaren is correct in concluding that the vast majority of psychiatrists are bullshitters, uncommitted to either facts or fiction. Most psychiatrists would certainly have been happy if the chemical-imbalance theory was true but obviously have not needed it to be true in order to promulgate it. For truth seekers, the falseness of the chemical imbalance theory has been easily available, but most psychiatrists have not been truth seekers. It is not in the bullshitters’ interest to know what is true and what is false, as that knowledge of what is a fact and what is fiction hinders the capacity to use any and all powerful persuasion. Simply put, a commitment to the truth hinders the capacity to bullshit.

Bewezen verkeerd over veel van zijn beweringen, Is Psychiatrie Bullsh * t?


ByBruce Levine / AlterNet



23 september 2016

Photo Credit: Olena Yakobchuk / Shutterstock

In het huidige nummer van het tijdschrift Ethical Menselijke Psychologie en Psychiatrie, Australische dissident psychiater Niall McLaren titels zijn artikel, "Psychiatrie als Bullshit" en maakt zich sterk voor alleen dat.

De grote controverses in de psychiatrie zijn niet langer over zijn chemische-onevenwicht theorie van psychische ziekte of haar DSM diagnostisch systeem, die beide zijn inmiddels ongeldig zelfs door de pijlers van de psychiatrie vestiging is verklaard.

In 2011, Ronald Pies, editor-in-chief emeritus van de Psychiatric Times, verklaarde: "In waarheid, de 'chemische onevenwichtigheid' idee was altijd een soort urban legend-nooit een theorie serieus voorgelegd door goed geïnformeerde psychiaters." En in 2013, Thomas Insel, toenmalig directeur van het National Institute of Mental Health, bood een strenge berisping van de DSM, de aankondiging dat, omdat de DSM diagnostisch systeem geldigheid ontbeert, de "NIMH zal opnieuw oriënteren zijn onderzoek uit de buurt van DSM categorieën."

Dus, heeft de grote strijd van vandaag geworden hoe de psychiatrie meest eerlijk gekarakteriseerd kan worden gezien de staat van dienst wordt bewezen verkeerd over bijna al haar beweringen, met name de classificaties van gedrag, theorieën van de "geestelijke ziekte" en de doeltreffendheid van de behandeling / bijwerkingen .

Onder de critici, een van de zachtste karakteriseringen van de psychiatrie is een "vals verhaal," de bewoordingen die door onderzoeksjournalist Robert Whitaker (die de 2010 Investigative Reporters en Editors Book Award voor Anatomie van een epidemie won) om het verhaal verteld door de psychiaters beschrijven 'gilde American Psychiatric Association.

In "Psychiatrie als Bullshit," McLaren begint door te kijken naar een aantal verschillende categorieën van "nonscience met wetenschappelijke pretenties," zoals "pseudowetenschap" en "wetenschappelijke fraude."

"Pseudo-wetenschap" wordt doorgaans gedefinieerd als een verzameling van overtuigingen en praktijken afgekondigd als wetenschappelijk, maar in werkelijkheid ten onrechte beschouwd als zijnde gebaseerd op wetenschappelijke methode. Het NIMH regisseur uiteindelijk de DSM afgewezen vanwege het gebrek aan geldigheid, wat cruciaal is voor de wetenschappelijke methode. In de DSM, zijn psychiatrische aandoeningen gemaakt door een APA commissie, 69 procent van hen hebben financiële banden met Big Pharma. De criteria voor DSM ziekte zijn niet objectief biologische degenen maar niet-wetenschappelijke subjectief degenen (dat is waarom homoseksualiteit was een DSM geestesziekte tot in de vroege jaren 1970). Naast het gebrek aan wetenschappelijke validiteit, de DSM ontbreekt wetenschappelijke betrouwbaarheid, als clinici routinematig het oneens zijn over de diagnose, omdat patiënten anders te handelen in verschillende omstandigheden en vanwege de persoonlijke aard van de criteria.

"Fraude" is een verkeerde voorstelling van zaken, bedrog bedoeld voor persoonlijk gewin, en impliceert een intentie om anderen van de waarheid of "liegen." Farmaceutische bedrijven, met inbegrip van die psychiatrische drugs te vervaardigen, zijn veroordeeld voor fraude, evenals high- misleiden profile psychiaters (evenals andere artsen). Mensenrechten activist en advocaat Jim Gottstein biedt een argument waarom de APA is een "frauduleuze onderneming"; Echter, de APA is niet rechtsgeldig veroordeeld voor fraude.

Om zo goed mogelijk te karakteriseren psychiatrie, McLaren van mening dat de categorie van de "bullshit", 1986 tijdschriftartikel inroepen filosoof Harry Frankfurt "On Bullshit" (wat een New York Times bestseller in 2005 werd).

Het definiëren van Bullshit

Wat is de essentie van bullshit? Voor Frankfurt, "Dit gebrek aan aansluiting op een punt van zorg met de waarheid-deze onverschilligheid ten aanzien van hoe de dingen werkelijk zijn, dat ik beschouw als de essentie van onzin."

Frankfurt besteedt een groot deel van On Bullshit om onderscheid te maken tussen een leugenaar en een bullshitter. Zowel de leugenaar en de bullshitter verkeerd beeld van zichzelf, zichzelf vertegenwoordigen als een poging om eerlijk en waarheidsgetrouw zijn. Maar er is een verschil tussen de leugenaar en de bullshitter.

De leugenaar kent de waarheid, en het doel van de leugenaar is om het te verbergen.

Het doel van bullshitters is niet per se over de waarheid, maar om hun publiek van een bepaalde indruk te overtuigen om hun agenda vooruit te liggen. Dus, bullshitters vastbesloten om geen waarheden of onwaarheden, gecommitteerde tot noch de feiten, noch fictie. Het is eigenlijk niet in het belang bullshitters 'om te weten wat waar is en wat vals is, als die kennis hun vermogen om bullshit kunnen belemmeren.

Frankfurt vertelt ons dat de leugenaar verbergt dat hij of zij is "een poging om weg te leiden ons van een juist begrip van de werkelijkheid." In tegenstelling, de bullshitter verbergt dat "de waarheid-waarden van zijn uitspraken zijn niet van centraal belang voor hem."

Psychiaters zijn Bullshitters?

'Stelling: "In waarheid, de' Recall oprichting psychiater Pies chemische onevenwichtigheid 'gedachte was altijd een soort urban legend-nooit een theorie serieus voorgelegd door goed geïnformeerde psychiaters." Wat Pies weglaat is de realiteit dat de overgrote meerderheid van de psychiaters hebben is het uitvaardigen van deze theorie. Waren ze leugenaars of gewoon niet goed op de hoogte? En zo niet goed geïnformeerd zijn, werden ze met opzet niet goed op de hoogte?

Als men wil zichzelf en het publiek dat de psychiatrie is een echt wetenschappelijk medisch specialisme onzin, er is een grote stimulans onbekommerd met de waarheid of onwaarheid van de chemische onbalans theorie van de depressie. Bullshitters onmiddellijk herkennen hoe krachtig deze chemische onbalans begrip is bij het verkrijgen van prestige voor hun vak en zich evenals het maken van hun werk zowel lucratiever en eenvoudiger, het verhogen van de patiënt volume door vrijwel alle patiënt bezoeken in snel voorschrijven degenen.

Voorafgaand aan de chemische onbalans bullshit campagne, de meeste Amerikanen waren terughoudend om antidepressiva-of nemen om ze te geven aan hun kinderen. Maar het idee dat depressie wordt veroorzaakt door een chemische onbalans die kan worden gecorrigeerd Prozac, Paxil, Zoloft en selectieve serotonineheropnameremmer antidepressiva klonken als die insuline voor diabetes. Corrigeren van een chemische onbalans leek een redelijke ding om te doen, en zo het gebruik van SSRI antidepressiva omhooggeschoten.

In 2012, National Public Radio correspondent Alix Spiegel begon haar stuk over de weerlegd chemische onbalans theorie met de volgende persoonlijke verhaal over voorgeschreven Prozac toen ze een depressieve tiener was:

Mijn ouders namen me mee naar een psychiater aan de Johns Hopkins Hospital. Ze deed een evaluatie en dan vertelde me dit verhaal:.. "Het probleem met jou, 'legde ze uit," is dat u een chemische onbalans Het is biologisch, net als diabetes, maar het is in je hersenen Deze chemische stof in de hersenen serotonine is ook te laag. Er is niet genoeg van, en dat is wat de oorzaak van de chemische onbalans. Wij moeten u medicatie te corrigeren dat geven. 'Toen gaf ze mijn moeder een recept voor Prozac.

Toen Spiegel ontdekten dat de chemische onbalans theorie was onwaar, zocht ze om te ontdekken waarom deze waarheid was bedekt, en dus ze interviewde onderzoekers die de waarheid kende. Alan Frazer, hoogleraar farmacologie en psychiatrie en voorzitter van de afdeling Farmacologie aan de Universiteit van Texas Health Sciences Center, vertelde Spiegel dat door framing een depressie als een tekort, iets dat moest worden teruggestuurd naar de normale-patiënten voelden zich meer comfortabel met antidepressiva. Frazer zei: "Als er was een biologische reden voor hen depressief, enkele tekortkoming dat het geneesmiddel werd corrigeren, vervolgens het nemen van een drug was OK." Voor Frazer, het verhaal dat depressieve mensen hebben een chemische onbalans in staat veel mensen uit te komen de kast over wordt depressief.

Frazer's beweegredenen doet ons denken aan Edward Herman en Noam Chomsky's boek Manufacturing Consent, de titel die voortvloeien uit presidentieel adviseur en journalist Walter Lippmann de zinsnede "de vervaardiging van toestemming", een noodzaak voor Lippmann, die geloofde dat het grote publiek is incompetent in het onderscheiden wat echt het beste voor hen, en zo hun advies moet worden gevormd door een welwillende elite die weet wat het beste is voor hen.

Er zijn een aantal psychiaters die de chemische onbalans theorie te zien als een goedbedoelende leugen door een welwillende elite om ervoor te zorgen resistente patiënten doen wat het beste is voor hen, maar mijn ervaring is dat er eigenlijk heel weinig van dergelijke "goedbedoelende leugenaars." De meeste gewoon niet de waarheid te kennen, omdat ze weinig inspanning in het onderscheiden van het hebt gezet.

Ik denk dat McLaren terecht heeft geconcludeerd dat de overgrote meerderheid van de psychiaters zijn bullshitters, gecommitteerde ofwel feiten of fictie is. De meeste psychiaters zou zeker blij zijn geweest als de chemische onbalans theorie waar was, maar blijkbaar heb het niet nodig is om waar te zijn om het te verkondigen. Voor zoekers naar waarheid, heeft de onjuistheid van de chemische onbalans theorie gemakkelijk beschikbaar zijn, maar de meeste psychiaters hebben niet de waarheid zoekers geweest. Het is niet in het belang van de bullshitters 'om te weten wat waar is en wat vals is, als die kennis van wat is een feit en wat is fictie belemmert de capaciteit om elk gebruik en al krachtige overtuiging. Simpel gezegd, een verbintenis om de waarheid belemmert de capaciteit om bullshit.